Καθρέφτης

Ο κάθε ένας είναι πολύπλευρος, γιατί κουβαλάει στο είναι του, κομμάτια πολλών. Φαντάσου έναν καθρέφτη, στο φόντο του οποίου, που είναι ο χαρακτήρας μας, καθρεφτίζεται ο κάθε άλλος.

Η εικόνα που δημιουργείται κάθε φορά είναι ανάλογη με τον καθρεφτιζόμενο.

Όσο περισσότερα κοινά έχουμε τόσο περισσότερο η εικόνα είναι αρμονική. Αυτό δεν έχει να κάνει με συγγένεια αίματος, αλλά με συγγένεια η και ταύτιση ψυχής. Όσον αφορά την φωτογραφία είναι μια θεατρική άποψη μου αντικειμενική που έχει να κάνει με το φως, και τα μάτια, που είναι ο καθρέφτης της ψυχής.

Το κυρίαρχο είναι αναζήτηση, αλλά και δύναμη πείσμα και φόβος.

Φαντάσου μάτια που κοιτάζουν κατάματα τον έρωτα, αλλά και τον θάνατο!!

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

27/2/2012=16=7 

Να τανε λέει...

Νάτανε η ζωή ακουαρέλα ένα παράθυρο στο στήθος μου ν΄ανοίξω.

Νάσουν και συ γυμνή χωρίς……

…χωρίς τον πόνο, και το αιμα να σκεφτώ.

Θα τόλμαγα ν΄ανάψω στην καρδιά μου ένα φώς.

Νάσουν όμως γυμνή χωρίς…

….χωρίς να λογαριάσω αν φουντώσει και καώ.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

18/2/2014=18=9

Ανάγκα εστί…

Έχω ανάγκη ένα χρώμα, να χρωματίσει τα όνειρα μου

Να με γλυτώσει απ το κώμα, να λυπηθεί τα κύτταρα μου

Έχω ανάγκη ένα βλέμμα, να μην γυρεύει αυταπάτες

Να είναι κόκκινο σαν αίμα, όπως οι πρώτες μου αγάπες

Έχω ανάγκη μια σου λέξη, μια μόνο ανάσα, κάποιο στίχο

Ποίημα αέρινο να πλέξει, να δώσει στην κάρδια μου ήχο.

Έχω ανάγκη μια σταγόνα, να πλημμυρίσει την αυλή μου

Να στεφανώσει τον αγώνα, να ξεβρομίσει την χολή μου.

Έχω ανάγκη μια αχτίδα, με θράσος να τρυπώσει στα λαθραία

Στο πρόστυχο γιατί φροντίδα, στο πως απάντηση μοιραία.

Ανάγκα εστί ακούσια δοσμένη, κάνει τον κύκλο με γραμμή να μοιάζει,

Μέχρι να δώσει το κλειδί στην Ειμαρμένη, που γρίφους μόνιμα χαράζει  

Ανάγκα εστί λοιπόν εν κατακλείδι, σκοπούς και στόχους να προτείνει

Εύρηκα, πανηγυρικό του Αρχιμήδη, μετά το τέλος, επιπλέει με γαλήνη.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

5/3/2014=15=6

Αναμνήσεις,

Θυμήσου κύτταρο και πρόσεξε τους χτύπους  της καρδιάς να αγγίζεις.

Γιατί είναι αδύνατο σε μένα να διαβάσω  όσα κρύβεις.

Ακούμπησα πάνω στον ίσκιο σου, τον ίσκιο του Άγγελου μου για να με ταξιδεύει.

Και δεν Προσέχω, ούτε νοιάζομαι που ο λύκος θα προδώσει το αρνί.

Κάποιες φορές και εκείνο στο λιβάδι με τις σκέψεις τις αμαρτωλές,  αναζητά το λύκο και τον βρίσκει, όχι σε αγέλη, μοναχό μοναχικό.

Κι όμως μυριάδες λύκους κουβαλάει, με μάτια φωτεινά, βλέμμα  σπινθηροβόλο.

Με δυσκολία τόσες όψεις να προδώσει, και να παρασυρθεί, η να κοπεί ακόμα με χίλια ξυραφάκια που το δέρμα του ματώνουν, γιατί έτσι είναι η θέληση του.

Με ευκολία όμως τόσες σκέψεις να πιστέψει, και να στροβιλισθεί, η να σκορπίσει με χίλια κυματάκια που τον άνεμο φουντώνουν, γιατί είναι έτσι η  γέννηση του.

Κάθε λουλούδι είναι ένα τέλειο  τραγούδι, που στον παράδεισο φυτρώνει, με ευχαρίστηση μα και με φόβο.

Μια επιθυμία ένα πέπλο διακαές, αγαπητό στολίδι σε μια νύφη, μια αμαρτία για τον χώρο και τον χρόνο.

Μια πτώση ερωτευμένη στο βαθύ σκοτάδι, και ο πεσμένος, με μια ηδονή που ανακαλύπτει

Του φωτός την ευλογία…

Ευλόγησε μου κύτταρο τον ψυχονού…  γδύνομαι εμπρός σου και το χαλινάρι σου προσφέρω!

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

18/2/2014=18=9