Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Φευγάτη ποίηση

Αποδημητικό πουλί, η μπορεί μια σαπουνόφουσκα, που μόλις την αγγίξεις χάνεται.
Φεύγει πάντα, ένα άπιαστο όνειρο, έτσι όπως ο ήλιος το δείλι σιγά-σιγά βασιλεύει γλυκά με τη γεύση του ανικανοποίητου στα χείλη μας,  που παραμένουμε μετέωροι στο λυκόφως, τον προάγγελο  της νύχτας.
Φεύγει πάντα, μια οπτασία, έτσι όπως ο ήλιος σιγά σιγά ανατέλλει γλυκά, με την γεύση του ικανοποιητικού στα χείλη μας, που αγναντεύουμε γελαστοί στο λυκαυγές, τον προάγγελο της μέρας.
Ταξιδεύει μόνιμα, πηγαίνοντας προς εκεί, στο άγνωστο το νεφελώδες το άυλο.
Ναι δεν έχει ιδιοκτήτες η φευγάτη ποίηση, δεν σταματά πουθενά, όπως τα νετρίνα διαπερνούν την ύλη, και παραμένουν ασύλληπτα.
Έχει ο αέρας ιδιοκτήτες, έχει ο ήλιος, έχει η ψυχή.
Μια προσφορά ευεργετική, που ξεπερνά την τρισδιάστατη συνείδηση  του στημένου matrix, της κοινότυπης μήτρας που γεννά την ύλη, και γίνεται φυλακή.  
Μια συνεχής ροή, ένα ποτάμι ιδεών και οίστρων, με απροσδιόριστη πηγή, σε άγνωστη θάλασσα.
Ένα ποτάμι, άλλοτε απρόσωπο, άλλοτε πολυπρόσωπο, άλλοτε να υμνεί την ζωή, και άλλοτε να δείχνει τον θάνατο, πάντα όμως με καταλύτη τον έρωτα.
Αλλιώτικο, άνυδρο, χωρίς φυσικά εμπόδια, στροβιλίζεται στη ζωή, ξεπερνά τον θάνατο και χάνεται πίσω από εκείνον.
Γιατί η φευγάτη ποίηση δεν γυρεύει να φτιάξει τον κόσμο, δεν είναι δημιουργός, θέλει να τον γνωρίσει.
Να μάθει την σύστασή του να ακούσει την ανάσα του, να νοιώσει τον παλμό του, γιατί ο κόσμος είναι ζωή και θάνατος μαζί, είναι και ζωή πριν την ζωή, και θάνατος μετά τον θάνατο.
Γιατί ο κόσμος ο μεγάλος ο τεράστιος είναι μια σταγόνα, και ο άνθρωπος μέσα.
Η φευγάτη ποίηση βγαίνει και έξω, έξω από την κοσμική  σταγόνα.
Γιατί ο άνθρωπος ο μεγάλος ο τεράστιος, είναι μια σταγόνα, αλλά βλέπει έξω, όχι μέσα στην σταγόνα.
Η φευγάτη ποίηση όμως μπαίνει και μέσα, μέσα στην ανθρώπινη σταγόνα.
Κι αφού πάντα φεύγει άχρηστη μοιάζει, μα δεν είναι.
Είναι ο ήλιος που φεύγει άχρηστος, είναι ο αέρας, είναι η ζωή που φεύγει άχρηστη;
Δεν έχει ούτε ποιητή, για να την φτιάχνει, γιατί σαν την ματιά που φεύγει μέχρι τον ορίζοντα που βλέπουμε, και συνεχίζει ακόμα αλλά το είδωλο δεν γυρνά για να δούμε, έτσι η ποίηση η φευγάτη μοιάζει.
Ποιος φτιάχνει την ματιά λοιπόν, ο ίδιος και την ποίηση αυτή παράγει.
Όλοι που εκπέμπουν είναι ποιητές, και όσοι την νοιώθουν αποδέκτες.
Κι αφού την νοιώσουν γίνονται εκείνοι ποιητές, και νέοι αποδέκτες νοιώθουν.
Για να επικοινωνεί το δίκτυο αυτό των ορατών, των αοράτων και των άλλων.
Για να επικοινωνεί το δίκτυο αυτό, συνειδητά, ή  ασυνείδητα, και να υπάρχει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
14/11/2017=17=8

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Απέκοψεν τον προυχόν της κεφαλής.

Ο ηλιοφερμένος έρωτας, μια σπίθα φλογισμένη
βρήκε φωλιά σε κύτταρο, με σύγχρονη εμπειρία
Όλα εκείνα που ήσυχα, την κράταγαν κλεισμένη
χάθηκαν σε στροβιλισμό , με ανάρμοστη πορεία.

Η θέληση βολεύτηκε, στον κόλπο από ανάγκη
μήπως αλλάξει ο καιρός, και αρχίσει  τρικυμία.
Κ΄ η αδερφή της βούληση, σ΄ απόμερο φαράγγι
μην τύχει και η αποθυμιά, της φέρει αδυναμία.

Σ΄ερημο κάστρο άπαρτο, μέσα στη φυλακή της
ντυμένο απ έξω μάρμαρο, φτιαγμένο από χρόνο,
αλυσοδέθηκε η ψυχή, να εκτίσει την ποινή της,
εξόριστη του σύμπαντος, για μια ζωή της μόνο.

Ξεβράστηκε η θέληση, βαρκούλα σε μπουρίνι
κουφάρι ακυβέρνητο στης σπίθας την ουσία.
Μάγεψε και τη βούληση να θέλει, μόνο εκείνη
και το άρμα του Φαέθοντα τρέχει η φαντασία.

Μέσα απ αυτό το ξαφνικό, ξεχάστηκε ο χρόνος
και πάρθηκε για μια στιγμή το μαρμαρένιο κάστρο
έγινε η σπίθα κεραυνός, και έρωτας συγχρόνως
για να συνευρεθεί η ψυχή, στο μητρικό της άστρο.

Ο ηλιοχαμένος θάνατος, νιφάδα παγωμένη,
αντίζηλος και αδελφός, τον έρωτα προδίδει,
δένει το μίτο της ψυχής, κι άλλη ζωή υφαίνει,
όσες σπιθίτσες άναψαν, στη λήθη παραδίδει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
13/11/2017=16=7

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Ο Γάδος*

Στέκει ο γάδος άπραγος, παγώσανε τα χέρια
έμεινε μόνο  το νερό, καθρέφτης στα αστέρια.
Χορτάριασε η αυλακιά, που οδήγαγε το ρυάκι
δεν τρίζει τώρα το σκοινί, έκλεισε το χαντάκι.

Του πηγαδιού η δύναμη, η χήρα νερομάνα,
έγινε νεραΐδοφωλιά, και το περβόλι αλάνα.
Μάταια αναβλύζουνε, τα δροσερά παιδιά της,
η σε πλημμύρα χάνονται, η μένουνε σιμά της.  

Να ναι καλά η λυγαριά, που γέρνει και λυγίζει,
στων πηγαδιών το άνοιγμα, και το νερό αγγίζει.
Κατάκτησε τα λιγοστά, τ΄ ασήμαντα κατέχει,
μοσχοβολάει ο μπαξές, όταν τα φύλλα βρέχει.

Γέννα σκληρή κι απρόσωπη, ποτίζει τον αέρα,
είναι η νύχτα δίχως φώς, και σκοτεινή η μέρα
Στο περιβόλι του ουρανού, στη δίνη του αέρα,
χάθηκε κι ο γαδοβοσκός, που έπαιζε φλογέρα.

Κόψε τη ρίζα της ντροπής, γη πιάσε το δρεπάνι
και θέρισε την οφειλή, ν’ ανθίσει το μποστάνι.
Ζέστανε ήλιε τις καρδιές, στα παγωμένα χέρια,
άνοιξε τις νεροπηγές, να δροσιστούν τ΄αστέρια.

* Εργαλείο άντλησης πηγαδιών.  

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
5/11/2017=17=8

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

(Ομήρου Λέξις: 'Γουνούμαι σ' άνασσα', προσκυνώ, αρχόντισσα. Οδύσσεια ζ 149)

Αντίθετα, θα πρέπει ν’ αναρωτηθούμε γιατί δεν ανάβει μέσα μας, στον κάθε έναν από εμάς ανεξάρτητα, η μεγαλειώδης φλόγα της Ελευθερίας. Γενικότερα στην ιστορία του πλανήτη και ειδικότερα της Ελλάδος - πλην ορισμένων εξαιρέσεων - τη λύση για την Ελευθερία δεν την έδωσε σχεδόν ποτέ αριθμητικά ένας (1) ηγέτης αλλά κάτι "παλαβοί" ανυπάκουοι που αντιστάθηκαν στα εκάστοτε καθεστώτα. Οι Έλληνες της επανάστασης του '21 δεν είχαν έναν (1) ηγέτη. Το ίδιο και οι Έλληνες του '40. Η φλόγα της ελευθερίας άναψε σε πολλές εστίες ταυτόχρονα.
Τι δεν κάνουμε σωστά;
Μήπως τελικά δεν ενδιαφερόμαστε ουσιαστικά να κάνουμε χρήση του μεγαλύτερου όπλου μας που 
λέγεται "αυτεξούσιο" (άρα και να αναλάβουμε προσωπικές ευθύνες) και βολευόμαστε περιμένοντας να μας "εξουσιάζει" πάντα κάποιος άλλος;
Anna Hellas

Άννα…… αν απομυθοποιήσουμε την ιστορία, η οποία πίστεψε με, είναι μια μεγάλη ψεύτρα, και αναζητήσουμε τα πραγματικά κίνητρα ενός πολέμου, θα διαπιστώσουμε ότι τά αίτια ήταν πάντα βαθύτερα και κατευθυνόμενα. Η Ελευθερία και άλλα ανώτερα, ήταν το πρόσχημα με το οποίο «έντυναν» τον πόλεμο για να δημιουργηθεί πάθος και να υπάρξει νίκη. Και αυτό γιατί το «μέσον» το κυριότερο όπλο ενός πολέμου ήταν ο άνθρωπος.
‘Έπρεπε λοιπόν ο άνθρωπος να πιστέψει ότι πολεμά για κάτι ανώτερο, και όχι για τα πραγματικά που πολεμούσε.
Κυριότερη ίσως και μοναδική αιτία πολέμου ήταν και είναι να αρπάξει ο επιτιθέμενος τον πλούτο του αμυνόμενου, η να επεκταθεί γιατί δεν κάλυπτε ο τόπος του τις ανάγκες του. (τα θρησκευτικά αίτια, και όλα τα υπόλοιπα είναι πάντα προφάσεις που καλλιεργούνται για να δημιουργήσουν την απαραίτητη προϋπόθεση )
Οι αμυνόμενοι φυσικά, προσπαθούσαν να κρατήσουν τα κεκτημένα… συνήθως όμως χωρίς θετικό αποτέλεσμα.
Διαφέρουν οι επαναστάσεις, αλλά και αυτές πάνω κάτω, στο ίδιο καζάνι βράζουν.
Στόχος ήταν να αλλάξουν τις επιρροές, αλλάζοντας την τάξη που ασκούσε την εξουσία.
Σε όλο αυτόν τον Κυκεώνα, υπάρχουν φυσικά, ιδεολόγοι ήρωες (παλαβοί), που και αυτοί άθελά τους «χρησιμοποιούνται» για να ανεβάσουν το φρόνημα, με αντίτιμο μια μαρμάρινη προτομή.
Μια προσεκτική και αντικειμενική μελέτη της Ιστορίας μου δημιουργεί την εικόνα.
Το 1821, η φωτιά μπήκε για να ανακόψει και περιορίσει την Οθωμανική αυτοκρατορία, χρησιμοποιώντας σαν σπίθα την Ελευθερία των Ελλήνων.
Το 1922, φούντωσαν τον εγωισμό μας να φτάσουμε μέχρι την κόκκινη μηλιά, και όχι να μείνουμε στην κεκτημένη παραλιακή ζώνη της Μ. Ασίας (χρησιμοποιώντας τους δικούς του «δάκτυλους» που έχουν πάντα στην εξουσία ενός κράτους, και το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή και η συρρίκνωση μας, γιατί πήραν τα μυαλά μας αέρα.
Το 1940, το ίδιο για να ανακόψει την επέκταση των Γερμανών.
Το 1944, αντί να πάρουμε τα δικαιούμενα ως νικητές, μας έμπλεξαν σε εμφύλιο…
Δυστυχώς ο Λαός πάντα επηρεάζεται, και στρέφεται ανάλογα εκεί που τον κατευθύνουν…
Μη μιλήσω για σήμερα….. που η προπαγάνδα έχει χίλια πρόσωπα…

Η μοναδική περίοδος, που φαίνεται ότι υπήρχαν ιδανικά, τουλάχιστον υπήρχε ελευθερία πνεύματος, ήταν στην Αρχαία εποχή.
Αποδεικνύεται, από τον πολιτισμό που άφησε παρακαταθήκη σε όλον τον πλανήτη.

Απόλυτα ελεύθερος, με ειδικό τρόπο ήταν ο άνθρωπος των σπηλαίων, η δημιουργία της κοινωνίας, άρχισε σιγά-σιγά να του περνά τα δεσμά.
Συνάρτηση αυτού είναι και το αυτεξούσιο, ανύπαρκτη έννοια «ουτοπία», για έναν πολύ απλό λόγο.
Αφού δεν υπάρχει ελεύθερη σκέψη, (βούληση ,κρίση) σε πνευματικό επίπεδο, πώς να υπάρξει αυτεξούσιο στην πράξη, που είναι και πολλαπλά δυσκολότερο.
Σήμερα μιλώντας για επανάσταση, ανακυκλώνουμε μια έννοια, που όπως δηλώνει η λέξη είναι επαναλαμβανόμενη στους παρελθοντικούς αιώνες, και δεν απέδωσε ποτέ πλήρως τα αναμενόμενα.
Ούτε και για ανάσταση να μιλάμε, είναι σύνθετη λέξη, και συγχέει τον νου με αυτό το ξανά, και ξανά.
Έχει μια νότα απαισιοδοξίας…
Μπορούμε όμως να μιλάμε για Στάση, όχι στατική αλλά κινητική προς τα εμπρός, προς το μέλλον…
Στάση ζωής, η αλλιώς αντίσταση θανάτου..
Είναι ανάγκη, να υπάρξει κάθαρση στον νου, και το σωστό καθαρτήριο είναι να ακούει, και να αντιλαμβάνεται «καθαρές» λέξεις, τόσο καθαρές όσο είναι οι ιδέες.
Η κάθαρση αυτή του νοός, έχει σαν αποτέλεσμα την αποδέσμευση της ψυχής…
Και η αποδέσμευση της ψυχής, οδηγεί στην ελευθερία και το αυτεξουσιο.
Καλή Ανατολή Άννα

ΟΥΤΙ ΔΑΝΟΣ
3/11/2017=15=6

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Νοσταλγία ενδογενής.

Κι αν οι μικρόψυχοι  θεοί, αλλάζουν τους καιρούς,
για ένα πείσμα μου άνθισα, σε τόπους  χλοερούς.
          Τα υπερβατά ταξίδια μου, τα έστρωσα με αλμύρα,
και στο δισάκι μου οδηγό, μια χούφτα με πορφύρα.

Στου πηγαιμού την έκσταση, με φόντο οριζόντων
με συντροφεύουν οι λυγμοί των λίγων επιζώντων.
Κάθε στροφή ξαναγυρνούν, τα απόσκια του ηλίου
κι αφώτιστες με ξεπερνούν σελίδες του βιβλίου.

Την Κίρκη την ξεδιάντροπη, στο μαγικό νησί της
σε μια μοιραία σμίξη μας, σαν ξάπλωσα μαζί της,
πήρε βοριάς τα ξόρκια της, τα σκόρπισε σιφούνι
κι ενώ για χήρος φτιάχτηκα, με έντυσε γουρούνι.

Στο νόστο για τη γνώριμη μήτρα, της γης μητέρας
σειρήνες μου τραγούδαγαν, σαν κόπαζε ο αέρας.
Μα οι αλαζόνες σύντροφοι, χωρίς την θέληση μου,
δέσμευαν με τα πρέπει τους την κάθε κίνηση μου.

Έτσι περνούσε ο καιρός, μέχρι τους λωτοφάγους
που με ταΐζουν λησμονιά, για εξορκισμό του άγους.
Οι Λαιστρυγόνες πέρασαν, οι Κύκλωπες βελάζουν,
η σκύλα και η Χάρυβδη, την μοίρα μου χαράζουν.

Ο νόστος μου για το νησί του ήλιου ζωοδότη
κρύβει πολλές επιστροφές του Αίολου προδότη.
Φάρος η ωραία Ναυσικά, στη χώρα των Φαιάκων,
με τα σινιάλα με οδηγεί, μακράν των βρικολάκων.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
27/10/2017=20=2

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Έκ τῶν ἐνόντων

Ξεκολλημένη μια σκιά απ το σκοτάδι,
με διώχνει αλλού σ αλαφροΐσκιωτη ζωή.
Εκεί που είναι φωτεινότερο το βράδυ,
μετουσιώνω ότι υπάρχει, απ την αρχή.

Μα ο διωγμός τα όνειρα, αποτεφρώνει
και το μυαλό μου κάνει πράγματι κακό
γυρεύω χίμαιρα για να  μεταμορφώνει,
την πληγωμένη σάρκα σε κορμί αερικό.

Πνοή της νύχτας η φιγούρα που σε βλέπει,
είμαι πλησίον, αν και αλήθεια δεν μπορείς,
να δεις εκείνη την σκιά, που σε ανατρέπει
ανατριχιάζεις μες τη  ζέστη και απορείς.

Κάθε τικ-τακ του ρολογιού μου σε αγχώνει,
μετρά τον χτύπο εναλλάξ των τακουνιών.
Βλέπεις γλυκιά μου η κατάρα δεν τελειώνει,
στα happy end καλοπαιγμένων ταινιών.
  
Κραυγή στη νύχτα, η ζωή σου ταξιδεύει.
Θα έρθω σε σένα, που σε λήθαργο πετάς.
Ότι κατέχεις, με χρησμούς σε κοροϊδεύει
Είμαι ο κανένας, δεν με βλέπεις ας κοιτάς.

Κι αφού φαντάζεσαι σκιές για την αρχή μου
σκέψου το φώς που τις γεννά να εξασθενεί
Νιώσε την κίνηση, που πάλλει την ψυχή μου,
και αφουγκράσου κάποια απρόσκλητη φωνή.

Στα μάτια σου τον πανικό, σβήσε μ αλήθεια
Ο θάνατος, με θάνατο στο φόβο μας θα ζει.
Άλλες ζωές στο παρελθόν θέλουν βοήθεια,
τ΄αμαρτωλά μας μήλα, και ο παράδεισος μαζί.

Πρώτο και τελευταίο πράγμα η σκιά σου.
νύχτα και μέρα, ακολουθεί το κάθε σώμα,
πιστός κομπάρσος απροσδιόριστου θιάσου,
φύλακας άγγελος κι αυτή σε γκρίζο χρώμα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
14/10/2017=16=7

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Η κάθι’ Ιθάκη

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
ασήμαντο μικρό μου μυρμηγκάκι,
να εύχεσαι μη βρεθούν στο δρόμο σου πατούσες,
και σταματήσουν το ταξίδι που ποθούσες.

Τούς δρόμους τους απάτητους ψάξε να πάρεις,
έτσι μικρούλι ασήμαντο να μη ρισκάρεις,
σε διαδρομές που ακολουθούν ίδια΄χνάρια
συνειδητά ή απρόσεκτα, συνθλίβουν τα ποδάρια.

Το δρόμο τον μακρύ μην προτιμήσεις,
για την υπερβολή, την περιπέτεια μη ζητήσεις
πρόσεχε γύρω σου, τους θυμωμένους να φοβάσαι,
είναι ο φόβος κι ο θυμός κατάρα να θυμάσαι.

Πολλά θα συναντήσεις, θα ναι ο δρόμος σου γεμάτος.
Θυμήσου πάντοτε, το τέλος στεφανώνει ο φευγάτος.
Κράτησε άδεια την  ψυχή σου , σκοτεινιά  μην φορτωθεί.
Έτσι αγνή και αγγελική σαν τότε, που είχες γεννηθεί.

Να νοιώθεις τη συγκίνηση που χουν οι νέες σκέψεις,
κι αλλιώτικες ιδέες να ζητάς, όχι φθαρμένες λέξεις.
Δεν έχει οφέλη, να ναι το ταξίδι σου μακρύ μόνο θυσία,
με κίνδυνο στην κάθε του στροφή, χωρίς ουσία.

Κι αν τελικά Ιθάκη δεν θα συναντήσεις,
διώξε την αγωνία, και τις φρούδες ψευδαισθήσεις.
Γιατί μικρό ασήμαντό μου μυρμηγκάκι,
είναι  μονάχα όνειρο, να φτάσεις την Ιθάκη.

Τώρα λοιπόν που άγγιξες ανάποδα τις σκέψεις,
κάψε το δήθεν δίλημμα , τι πρέπει να διαλέξεις.
Χωρίς ταξίδια επικά, βρες την δική σου Ιθάκη,
που έκρυβες πάντα μέσα σου, αρχαίο μυρμηγκάκι.

Κι αφού την βρεις να μην βιαστείς όνομα να της δώσεις,
είναι μυριάδες τα νησιά και κάποιο θα προδώσεις.
Είναι ο κόσμος νοητός, και τα σοφά μυρμήγκια,
μιλούν  με τις κεραίες τους, εκπέμπουν με μηνίγγια.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
8/9/2017=27=9

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ακτίνα φωτός

Σαν κλέφτες οι νεκροί του παρελθόντος, στου αγέρα τα στενά στριφογυρίζουν.
Αναζητούν τα πάθη του παρόντος, ανέσπερη ανατολή στο μέλλον καθρεφτίζουν.

Μάτι να μην τους βλέπει προσπαθούν, σε χαραμάδες σκοτεινές κατασκηνώνουν.
Δεν έχει ο κόσμος τόπο να σταθούν, κι οι ζωντανοί από φόβο τους σταυρώνουν.

Κάθε ένας μια αδιόρατη ακτίνα του φωτός, όλοι μαζί φωτόνια του παραδείσου.
Κάποιες στιγμές αχνίζει ο Καιάδας ανοικτός, αναθυμιάσεις μύρων της αβύσσου.

Από το χάσμα ξεπηδούν βεγγαλικά, γεννά το χάος και τα αστέρια προσκυνάνε,
σκύβει το σύμπαν στη ροή ευλαβικά, οι μαύρες τρύπες την κατάρρευση μετράνε.

Πλάθει η ψυχή δερμάτινους χιτώνες, και με αιθέρα ντύνει το φθαρτό τους σώμα.
Χαράζει στη δομή του τούς κανόνες, σκόνη  από αστέρια, και εντροπία από χώμα.

Τυλίγει η λήθη με σκοτάδι  σαρκωμένους, κλείνει η πύλη και ο πόρος με σφραγίδα.
πλημμύρισε η κρίση τόσους πεθαμένους, και τους στοιβάζει ο χάρος σε κλεψύδρα.

Σκορπίζουν οι ακτίνες λάγνοι ιχνηλάτες, στον άλλο κόσμο του Μορφέα κάθε βράδυ.
εδώ ριγμένοι ανεπίστροφοι διαβάτες, γυρεύουν μια ανάμνηση του Ορφέα απ τον Άδη.

Κόντρα στην  άγνοια που τρέφει το θηρίο, προφήτη εσύ των οραμάτων πάλι λάμψε.
Έλα ξανά με φως και ζέστανε το κρύο, του θανάτου τις ενοχές ζωγράφισε και κάψε.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
5/9/2017=24=6

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Πήγασος

Άλλου κόσμου σκιές, σε λαβύρινθο μόνοι
στοιβαγμένες ψυχές, σε μαρμάρινο αλώνι.
Προσωπεία Ερμαί, το φευγιό σημαδεύουν
όλα γύρω ψυχρά, στην πορεία κιοτεύουν.

Κάθε στάση μοιραία, κάθε δαίμονας χάρη,
στο στεφάνι του ήλιου, μοναχέ καβαλάρη.
Κάθε απόδραση πόθος, ολοένα μακραίνει
το αλλιώτικο σήμα, με ρομφαία το παίρνει

Για σημάδια στο δρόμου, η θεά Περσεφόνη
κάθε κύκλου υφαίνει, λουλουδένιο στημόνι,
στην ζωή που αφήνει, διαθήκη του Κροίσου
το υφάδι της σβήνει, καταχνιά της αβύσσου.

Αντικρίζοντας βία, το μυαλό του να τρέφει,
ο ουρανός χαμηλώνει, και η κόλαση γνέφει.
Ο σκληρός δαίμονας μου, επιστρέφει ξανά
μ΄ ένα πήγασο μαύρο, τη σιωπή μας ξυπνά.

Οφθαλμός οφθαλμού, δεν μπορεί να πιστέψει
πώς πουλήθηκε η χάρη, κ΄η ζωή θα στερέψει.
Μα έχουν οι άγγελοι πίστη, και ο δαίμων αιτία,
απ τις στάχτες του μίσους, να καεί η αμαρτία.
    
Οι σκιές να σκορπίσουν, απ του ήλιου την υλη
οι αρχαίες ψυχές μας να φωτίσουν την πύλη,
κατά δαίμονα πάντα, κουβαλώντας την μοίρα,
με ένα πήγασο μαύρο, και ντυμένος πορφύρα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
25/8/2017=25=7