Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Η κάθι’ Ιθάκη

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
ασήμαντο μικρό μου μυρμηγκάκι,
να εύχεσαι μη βρεθούν στο δρόμο σου πατούσες,
και σταματήσουν το ταξίδι που ποθούσες.

Τούς δρόμους τους απάτητους ψάξε να πάρεις,
έτσι μικρούλι ασήμαντο να μη ρισκάρεις,
σε διαδρομές που ακολουθούν ίδια΄χνάρια
συνειδητά ή απρόσεκτα, συνθλίβουν τα ποδάρια.

Το δρόμο τον μακρύ μην προτιμήσεις,
για την υπερβολή, την περιπέτεια μη ζητήσεις
πρόσεχε γύρω σου, τους θυμωμένους να φοβάσαι,
είναι ο φόβος κι ο θυμός κατάρα να θυμάσαι.

Πολλά θα συναντήσεις, θα ναι ο δρόμος σου γεμάτος.
Θυμήσου πάντοτε, το τέλος στεφανώνει ο φευγάτος.
Κράτησε άδεια την  ψυχή σου , σκοτεινιά  μην φορτωθεί.
Έτσι αγνή και αγγελική σαν τότε, που είχες γεννηθεί.

Να νοιώθεις τη συγκίνηση που χουν οι νέες σκέψεις,
κι αλλιώτικες ιδέες να ζητάς, όχι φθαρμένες λέξεις.
Δεν έχει οφέλη, να ναι το ταξίδι σου μακρύ μόνο θυσία,
με κίνδυνο στην κάθε του στροφή, χωρίς ουσία.

Κι αν τελικά Ιθάκη δεν θα συναντήσεις,
διώξε την αγωνία, και τις φρούδες ψευδαισθήσεις.
Γιατί μικρό ασήμαντό μου μυρμηγκάκι,
είναι  μονάχα όνειρο, να φτάσεις την Ιθάκη.

Τώρα λοιπόν που άγγιξες ανάποδα τις σκέψεις,
κάψε το δήθεν δίλημμα , τι πρέπει να διαλέξεις.
Χωρίς ταξίδια επικά, βρες την δική σου Ιθάκη,
που έκρυβες πάντα μέσα σου, αρχαίο μυρμηγκάκι.

Κι αφού την βρεις να μην βιαστείς όνομα να της δώσεις,
είναι μυριάδες τα νησιά και κάποιο θα προδώσεις.
Είναι ο κόσμος νοητός, και τα σοφά μυρμήγκια,
μιλούν  με τις κεραίες τους, εκπέμπουν με μηνίγγια.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
8/9/2017=27=9

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ακτίνα φωτός

Σαν κλέφτες οι νεκροί του παρελθόντος, στου αγέρα τα στενά στριφογυρίζουν.
Αναζητούν τα πάθη του παρόντος, ανέσπερη ανατολή στο μέλλον καθρεφτίζουν.

Μάτι να μην τους βλέπει προσπαθούν, σε χαραμάδες σκοτεινές κατασκηνώνουν.
Δεν έχει ο κόσμος τόπο να σταθούν, κι οι ζωντανοί από φόβο τους σταυρώνουν.

Κάθε ένας μια αδιόρατη ακτίνα του φωτός, όλοι μαζί φωτόνια του παραδείσου.
Κάποιες στιγμές αχνίζει ο Καιάδας ανοικτός, αναθυμιάσεις μύρων της αβύσσου.

Από το χάσμα ξεπηδούν βεγγαλικά, γεννά το χάος και τα αστέρια προσκυνάνε,
σκύβει το σύμπαν στη ροή ευλαβικά, οι μαύρες τρύπες την κατάρρευση μετράνε.

Πλάθει η ψυχή δερμάτινους χιτώνες, και με αιθέρα ντύνει το φθαρτό τους σώμα.
Χαράζει στη δομή του τούς κανόνες, σκόνη  από αστέρια, και εντροπία από χώμα.

Τυλίγει η λήθη με σκοτάδι  σαρκωμένους, κλείνει η πύλη και ο πόρος με σφραγίδα.
πλημμύρισε η κρίση τόσους πεθαμένους, και τους στοιβάζει ο χάρος σε κλεψύδρα.

Σκορπίζουν οι ακτίνες λάγνοι ιχνηλάτες, στον άλλο κόσμο του Μορφέα κάθε βράδυ.
εδώ ριγμένοι ανεπίστροφοι διαβάτες, γυρεύουν μια ανάμνηση του Ορφέα απ τον Άδη.

Κόντρα στην  άγνοια που τρέφει το θηρίο, προφήτη εσύ των οραμάτων πάλι λάμψε.
Έλα ξανά με φως και ζέστανε το κρύο, του θανάτου τις ενοχές ζωγράφισε και κάψε.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
5/9/2017=24=6

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Πήγασος

Άλλου κόσμου σκιές, σε λαβύρινθο μόνοι
στοιβαγμένες ψυχές, σε μαρμάρινο αλώνι.
Προσωπεία Ερμαί, το φευγιό σημαδεύουν
όλα γύρω ψυχρά, στην πορεία κιοτεύουν.

Κάθε στάση μοιραία, κάθε δαίμονας χάρη,
στο στεφάνι του ήλιου, μοναχέ καβαλάρη.
Κάθε απόδραση πόθος, ολοένα μακραίνει
το αλλιώτικο σήμα, με ρομφαία το παίρνει

Για σημάδια στο δρόμου, η θεά Περσεφόνη
κάθε κύκλου υφαίνει, λουλουδένιο στημόνι,
στην ζωή που αφήνει, διαθήκη του Κροίσου
το υφάδι της σβήνει, καταχνιά της αβύσσου.

Αντικρίζοντας βία, το μυαλό του να τρέφει,
ο ουρανός χαμηλώνει, και η κόλαση γνέφει.
Ο σκληρός δαίμονας μου, επιστρέφει ξανά
μ΄ ένα πήγασο μαύρο, τη σιωπή μας ξυπνά.

Οφθαλμός οφθαλμού, δεν μπορεί να πιστέψει
πώς πουλήθηκε η χάρη, κ΄η ζωή θα στερέψει.
Μα έχουν οι άγγελοι πίστη, και ο δαίμων αιτία,
απ τις στάχτες του μίσους, να καεί η αμαρτία.
    
Οι σκιές να σκορπίσουν, απ του ήλιου την υλη
οι αρχαίες ψυχές μας να φωτίσουν την πύλη,
κατά δαίμονα πάντα, κουβαλώντας την μοίρα,
με ένα πήγασο μαύρο, και ντυμένος πορφύρα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
25/8/2017=25=7

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Όρτσα τον παπαφίγκο

Ίδια βελάσματα ακούω, χρησμούς αγιάσματα ζητώ,
νέα χαλάσματα αποκρούω, παλιά περάσματα πατώ.

Φτιασιδωμένα προσωπεία, θεατρικές προδιαγραφές,
ξεχειλισμένη μαστροπεία, με σκουριασμένες επαφές.

Εκεί στου αντίλογου τη μέση, έρμη πιρόγα το φτερό,
που άφησε ο αητός να πέσει, και ταξιδεύει στο νερό.

Στην μία όχθη στέκει μόνος, o νόμος νοητός κριτής
απέναντι γυρνά ο χρόνος, τον στρόφαλο της αρετής.

Άγρια τοπία συμπληγάδες, ξεβράζει εκρήξεις η ροή
ιέρειες πετούν φυγάδες, στου καταρράκτη την βοή.

Όρτσα η μοίρα στον αέρα, μια μινιατούρα το σκαρί,
μα η ψυχή κόντρα παντιέρα, γιγαντωμένη βλοσυρή.

Σήκωσα γιάνκη στο ιστίο, ας είναι κόντρα ο καιρός,
κάθε ρεσάλτο αριστείο, και κάθε κούρσο θησαυρός.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
13/8/2017=22=4  

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Αργή κίνηση

Οι αποθέτες του Καιάδα νοσταλγούνε, τη γνώριμη στριγκλιά  κραυγή του λύκου,
φωνές λαλούδες, σαν ψαλμοί αντιλαλούνε, τα δειλινά που γέρνουν, στο κορμί του.

Τα τρόχαλα με σεβασμό στο χρόνο, τα  ριζιμιά  με δέος στα φαράγγια ακουμπάνε,
και στην κορφή σε μαρμαρένιο θρόνο, λάμπουν γρανίτες και με φως γεννοβολάνε.

Στα ύφαλα ο κολοσσός που ξαποσταίνει, και με γαλάζιο τυλιγμένος και πορφύρα,
τα περασμένα που θαφτήκαν ανασαίνει, με επτασφράγιστη τη λάβα στον κρατήρα.

Οι θηρευτές πυρρίχιο χορεύουν στην κοιλάδα, με την ματιά δαιμόνων εν εκστάσει,
την αρετή τους μέθυσε του τάρταρου  μαινάδα, κι αδυνατεί το μέλλον να διαβάσει.

Βουνά κυκλώστε την στεριά της Αφροδίτης, φτάνει ο καιρός να αναδυθεί η κόρη,
Ήλιε γενάρχη να θεριέψεις την σπουδή της, να γίνεις φάτνη να γεννήσει το αγόρι.

Στα άδυτα του νου ιεροφάντες ταξιδεύουν, σκόρπιες εικόνες από μακρινή πατρίδα,
τις ικεσίες των βροτών με όνειρα μαγεύουν, του κυκεώνα νυχτοβάτες σε κλεψύδρα.

Και η ψυχή του γαλαξία που μας θρέφει, σε κάθε χτύπο της καρδιάς ανατριχιάζει.
Λέω πώς όταν οι νεκροί θα γίνουν βρέφη, τότε η σπείρα της Ψυχής μας ησυχάζει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
8/8/2017=24=6

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Μυριάδες αντίγραφα…. το πρωτότυπο;

Είμαστε εδώ, ορδές αγγέλων ουρανού καβαλαρία.
Εδώ στοιβάζοντας νεκρούς, στου τάφου το σκοτάδι,
με αναθήματα χοές, στου ήλιου τη θανάσιμη απορία,
να βρίσκουν δρόμο όνειρα, μην ξαγρυπνούνε βράδυ.

Εσύ κι εγώ, ουρές φωτιάς, σε ζωντανό καθρέφτη
στρατιές οι άλλοι άνθρωποι, κτερίσματα του Άδη.
Σημάδια εκεί στα σκοτεινά, όταν η νύχτα πέφτει,
να χει εχθρό η παγωνιά, να χει η φλογίτσα λάδι.

Κάψε για μένα την σελίδα που φυλάς, με τα κουρέλια,
έτσι θα σβήσω του ύπνου μου αόρατους πολέμους.
Κόντρα στο κύμα πιάστηκα στου ονείρου σου τα ρέλια.
κι ελεύθερος θα κρεμαστώ, σε φτερωτούς ανέμους.

Κι αν αγαπήσω τα φτερά, αν σκλαβωθώ και πέσω.
Θα παραδώσω αγκαλιά, σκλάβα στο άγγιγμα σου.
Για προσευχή του ουρανού, τα λόγια σου θα δέσω,
να γίνουν σπόρος μεταξιού, ψυχή το χάραγμα σου.

Το πρόσωπο σου γνώρισα, σε όραμα κρυβόσουν
Χάρη κι Αγάπη το όνομα, σφιχτά αγκαλιασμένες.
δύο κόσμους ασχημάτιστους ζητάνε να ενώσουν,
σε μια ευλογία δύο ψυχές,  μορφές αναστημένες.

Ώρα την ώρα, μια εποχή, το κάλεσμα θα σκίσω
Η ανάμνηση του μέλλοντος δονεί τα όνειρα μου
αφού τα μάτια είναι μπροστά ακύρωσα το πίσω
άλλες μυήσεις ιερές μπολιάζω στην καρδιά μου.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
22/7/2017=21=3

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Λααύρα (πέτρινη αύρα)


Της ώρας της κακιάς τα αρπακτικά, ρουφιάνοι πόρνες τρωκτικά, χαντακωμένοι ολετήρες,
ρουφάνε διάφανα ωραία ξωτικά, νεράιδες πρίγκιπες αερικά, και αφήνουν οπτασίες χήρες.

Της πέτρας της σκληρής η μυρωδιά, η άβολη ζεστή ποδιά, η μαρμαρένια λάμψη του γρανίτη, πιστή συντρόφισσα σαν ήμασταν παιδιά, φτωχή, πολύτιμη σοδειά, θέμελο ακριβό μου σπίτι.

Της μοναξιάς η μόνιμη αφή, σκιά του Ήλιου, πρώιμη ταφή, η ταραχή της ύστατης λαγνείας  
στα χέρια ανεξίτηλη βαφή, δεσμός ονείρου, με διπλή γραφή, το μυστικό ασάλευτης μανίας.  

Της σιωπηρής νυχτιάς η προσμονή, βουβό σκοτάδι η σκηνή, όπως ακίνητα νερά στην λίμνη
στα μάτια παγωμένη ηδονή, η βάρκα ακυβέρνητη δίχως πανί, να γέρνει επικίνδυνα η πρύμνη.

Της πίκρας του τσιγάρου ο εσμός, στο μάσημα της δάφνης ο χρησμός, φθόγγους ψελλίζει
προστάτης μάρτυρας της γεύσης ο θεσμός, καμένης γλώσσας κορεσμός, τα λόγια ψαλιδίζει.

Της μέρας η τυχαία προβολή, αντίστροφη εικόνα μου καλή, ανάποδα γυρνάω την ψυχή μου
η όραση μου σταθερά θολή, στου ένστικτου να γέρνει απαλή, πυξίδα αλάθητη απαντοχή μου.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
16/7/2017=24=6   

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Γιατί και πώς

Γιατί να υμνήσω του χαμένου ποιητή την απουσία,
σβησμένου έρωτα ανάμνηση, σε φρούδα φαντασία.

Πώς στου τυχαίου, το αναπάντητο να δέσω νήμα,
δεσμά στην πλήξη του απίθανου, το άδειο ποίημα.

Γιατί να κλώθω κρύα όνειρα, σε ξεφτισμένη ανέμη,
να γνέθω λόγια, στην αναλαμπή κεριού που τρέμει.

Πώς η Βαβέλ βυσσοδομεί, στα γνώριμα κομμάτια,
στοιβάζει ρίμες, δένει θημωνιές, μ’ άδεια δεμάτια.  

Γιατί του κάκου, σε δροσάτες απ το μπάτη αλυκές,
λιώνει το αλάτι, που το βρέξανε, στημένες φυλακές.

Πώς στα χαμένα άναρθρες φωνές που πάνε στράφι,
κάθε του κόσμου στείρα σπιθαμή, κρύβουν  οι τάφοι.

Γιατί στο διάβα σου κοιτάς μπροστά με βλέμμα κάτω
συνηθισμένη διαδρομή, σε δρόμο ανύπαρκτό φευγάτο.

Πώς ξέπεσε η κίνηση, σε στατικό ειδώλιο στο χώρο,
εικόνα παγωμένη στην σκηνή, υβρίδιο χωρίς σπόρο.

Γιατί να πλέξω ακτίνες από φώς, σε σκιερό στημόνι.
Ειδωλολάτρες ένορκοι, ιδέες ευνουχίζουν σε οθόνη.  

Γιατί αχάιδευτα σχοινιά, χιλιάδες χέρια κρεμασμένα
Πώς να κεράσει ο έρωτας κρασί, κοπάδια μεθυσμένα

Γιατί αλόγιστα κορμιά μυριάδες άστρα σκουριασμένα.
Πώς να φλογίσει η έκρηξη, βεγγαλικά φτιασιδωμένα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
4/7/2017=21=3  

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Το φρέαρ της αβύσσου

Της αβύσσου τ΄απύθμενο φρέαρ, αιωνίως αδειάζει τους σίκλους
Σε  τροχιά στους πλανήτες το έαρ, ζωγραφίζει αέναους κύκλους.

Ένα μάτι ρουφήχτρα στο χώρο, καταβόθρα κενού κάθε βλέμμα,
Του απείρου το έσχατο δώρο, σφραγισμένο στης ψύχρας το ρέμα.

Ζαλισμένα στου ονείρου την δίνη, η ατέρμονη σπείρα συστρέφει,
στην ροή κάθε κύκλου βραδύνει, τα σποράκια που μύλος αλέθει.

Σαν δερβίσης η μοίρα γυρίζει, και σκορπά αρμονία στ΄ αστέρια,
με το άρμα του ήλιου φωτίζει, που το σέρνουν λευκά περιστέρια.

Μεγαλείο ψυχών και ερώτων, στα πηγαία στροφεία της δίνης
νοερά η πορεία των πρώτων, αψηφά τους λυγμούς της οδύνης.

Δεσμοφύλακας κάθε εικόνα, φυλακή σε κενό μαύρης τρύπας
Ο Δαβίδ πολεμά με σφεντόνα, και το ήπαρ του τρώει ο γύπας.

Ατενίζει ο παλμός την ιδέα, και η πράξη την αύρα της νοιώθει
Μαύρη χήρα, μονή ορχιδέα, της αβύσσου το φρέαρ που κλώθει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
20/6/2017=18=9 

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Δίκτυον, σύστημα διασταυρούμενων σχοινιών ή συρμάτων που σχηματίζουν ένα πλέγμα…

πλέγμα μεθόδων ή ενεργειών που «παγιδεύουν» τους ανθρώπους και συμβάλλουν στην παρακολούθησή τους
Δίκτυα τέλος πάντων όπως και να τα ερμηνεύσεις, παράδειγμα της φύσης ο ιστός της αράχνης.
Και διαδίκτυο, σύνολο δικτύων (Τήλε δικτύων), με εμφανή σκοπό την συνένωση, την ομοιογένεια, την κοινή εφαρμογή ιδεών, και  επιβολή κοινών αντιλήψεων.
Ο αφανής είναι στην κρίση του καθενός, αόρατος.
Νοητός όμως, όπως το νόημα της λέξης….. «παγίδευση» και «έλεγχος».
Τηλεπικοινωνιακά δίκτυα λοιπόν, και όχι κοινωνικά..... εκ του πονηρού social media, και δέθηκε ο γάιδαρος...
Δεσμώτης το σύστημα γάιδαρος το περιεχόμενο του.
Μαντρωθήκαμε όλοι, εκφράζουμε τα ανεκπλήρωτα μας.
Γίναμε ωραίοι, έξυπνοι, μορφωμένοι, αρχηγοί...... ψυχροί, εγωιστές, κάνουμε selfi  promotion  με shelfi φωτογραφίες, και copy paste ατάκες σε ζεστό, ευαίσθητο, ερωτικό… χαχαχα
Που; Σε ποιόν; σε τί;
Σε ένα τίποτα, σε ενα εικονικό περιβάλλον με εικονικούς χρήστες, που τους βάφτισαν φίλους, και το δεχτήκαμε.
Δεν λέω πώς είναι εχθροί…. Αλλά όχι και φίλοι.
Δεν υπάρχει λογική στις Τήλε έννοιες, αντίκρισμα τίποτα...
Δεν ξοδεύουμε φαιά ουσία, δεν αναλώνουμε ψυχή, δεν πάσχουμε ...... δεν έχουμε επαφή. Άνθρωποι που μετριούνται σε ιντες σε οθόνης, επίπεδοι αλλά με υψηλή ανάλυση σε…pixels.
Πεινασμένοι για ψεύτικη εκτόνωση, χορτασμένοι από ανούσια ερεθίσματα που την χαλιναγωγούν.
Ενεργούμε και εκτονωνόμαστε σαν μονάδες, και είναι φυσικό, μόνοι μας είμαστε με το πληκτρολόγιο.
Θεατρικά το παίζουμε με τον εαυτό μας, πάντα συγκρίνοντας με του άλλου την έκφραση, που είναι ίδια με την δική μας, και αν δεν είναι θα γίνει… «Έστιν ουν τραγωδία μίμησις ρεύματος κατευθυνόμενου και επιβαλλόμενου»
Θεατρικά το παίζουμε με τους άλλους, συλλογικοί, κοινωνικοί, ευαίσθητοι, το παίζουμε κόλακες γενικά, και βρικόλακες για μια στάλα αίμα, για τέσσερα μικροστοιχεία (like).
Μας είπαν μύριες φορές φαίνεται, «αι σιχτίρ», και καμιά «μου αρέσεις»
‘Όλα έχουν την εξήγησή τους, στις συμπεριφορές μας, και το εικονικό ηλεκτρονικό πεδίο είναι πεδίο λαμπρό να τονώσει την ματαιοδοξία του ατόμου, και να βοηθήσει την υποτακτικότητα του συνόλου his master voice.
Τι θα συμβεί όμως αν υπάρξει  κάποια στιγμή διακοπή δικτύωσης;
Δευτέρα παρουσία, μπορεί και άλλη μέρα της εβδομάδας, τυχαία η συντέλεια.
Θα καταστραφεί ο κόσμος μας, ο εικονικός στο μυαλό μας....... αλίμονο!
Ας είμαστε προετοιμασμένοι αφού καλώς ή κακώς μπήκαμε.
Αν μπει κάποιος στην κοιλιά του θηρίου έχει δύο επιλογές, η να τον χωνέψει, ή να το σκοτώσει από μέσα...
Καλή Ανατολή, με συνείδηση.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
19/6/2017=26=8

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Καλοκαίρι

Καλοκαίρι σε βεράντες, στηριγμένο με ιμάντες,
μονοξείδιο και αύρα, παραφουσκωμένη σαύρα.
Κλιμακώνεται η ζέστα, φορτωμένη δίνει ρέστα,
βομβαρδίζει το μπετόν, το βραχύ κάνει μακρόν.

Καλοκαίρι σε αυλίτσες, ταξιδιώτης με βαλίτσες.
Η δροσιά φυλακισμένη, στον κλιματισμό δεμένη,
ψάχνει τρόπο να λυθεί, απ την κρίση να σωθεί,
ξεφυσά να κάνει ρεύμα, αισθητήρια στο τέρμα.

Καλοκαίρι σε μπαλκόνια, εγχειρήσεις σε πεπόνια,
η σειρήνα πέρα σκούζει, σπαρταράει το καρπούζι.
Εν τοιαύτη περιπτώσει, μόνο θαύμα θα το σώσει,
για της κάψας τη μανία, θα χρειαστούμε λιτανεία.

Καλοκαίρι στα σοκάκια, φορτωμένοι τα δισάκια,
στη νησιώτικη δροσιά, έρωτας και ξεγνοιασιά,
και η θάλασσα η κλέφτρα, αεικίνητη πλανεύτρα,
κάνει το κορμί καράβι, την καρδιά ξανά ανάβει.

Καλοκαίρι ευγενικό, στον ξανθένιο μου ενικό,
μόνος μου εγώ και εσύ, κόκκινο γλυκό κρασί,
και ο έρωτας να παίζει, γύρω από το τραπέζι
με φουστάνι βυσσινί, στου φινάλε την σκηνή.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
2/6/2017=18=9

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ενιαυτός

Μια ρήξη με μια έκρηξη, ραγίζει την συνήθεια
Μια πλήξη με μια έκπληξη, χαρίζει την αλήθεια

Η δύναμη της δύναμης, με διάσπαση μετριέται
Η επιλογή της συλλογής, με σύνθεση γεννιέται

Μια προσφορά με διαφορά, ζυμώνει την αγάπη
Μια συνοχή στη διαδοχή, πάντοτε δείχνει κάτι

Η αίρεση της διαίρεσης, φουντώνει τις αιτίες
Η θέση της αντίθεσης, σκορπίζει δυναστείες

Μια έλλογη διαλογή, πλανιέται στους νευρώνες
Μια κραυγή για αρπαγή, χάνεται στους αιώνες

Η  κόλαση με ενόραση, σ΄ εγρήγορση μωρίας
Η  διαδρομή σε πληρωμή, θεότρελης πορείας

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
31/5/2017=19=10=1