Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Πήγασος

Άλλου κόσμου σκιές, σε λαβύρινθο μόνοι
στοιβαγμένες ψυχές, σε μαρμάρινο αλώνι.
Προσωπεία Ερμαί, το φευγιό σημαδεύουν
όλα γύρω ψυχρά, στην πορεία κιοτεύουν.

Κάθε στάση μοιραία, κάθε δαίμονας χάρη,
στο στεφάνι του ήλιου, μοναχέ καβαλάρη.
Κάθε απόδραση πόθος, ολοένα μακραίνει
το αλλιώτικο σήμα, με ρομφαία το παίρνει

Για σημάδια στο δρόμου, η θεά Περσεφόνη
κάθε κύκλου υφαίνει, λουλουδένιο στημόνι,
στην ζωή που αφήνει, διαθήκη του Κροίσου
το υφάδι της σβήνει, καταχνιά της αβύσσου.

Αντικρίζοντας βία, το μυαλό του να τρέφει,
ο ουρανός χαμηλώνει, και η κόλαση γνέφει.
Ο σκληρός δαίμονας μου, επιστρέφει ξανά
μ΄ ένα πήγασο μαύρο, τη σιωπή μας ξυπνά.

Οφθαλμός οφθαλμού, δεν μπορεί να πιστέψει
πώς πουλήθηκε η χάρη, κ΄η ζωή θα στερέψει.
Μα έχουν οι άγγελοι πίστη, και ο δαίμων αιτία,
απ τις στάχτες του μίσους, να καεί η αμαρτία.
    
Οι σκιές να σκορπίσουν, απ του ήλιου την υλη
οι αρχαίες ψυχές μας να φωτίσουν την πύλη,
κατά δαίμονα πάντα, κουβαλώντας την μοίρα,
με ένα πήγασο μαύρο, και ντυμένος πορφύρα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
25/8/2017=25=7

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Όρτσα τον παπαφίγκο

Ίδια βελάσματα ακούω, χρησμούς αγιάσματα ζητώ,
νέα χαλάσματα αποκρούω, παλιά περάσματα πατώ.

Φτιασιδωμένα προσωπεία, θεατρικές προδιαγραφές,
ξεχειλισμένη μαστροπεία, με σκουριασμένες επαφές.

Εκεί στου αντίλογου τη μέση, έρμη πιρόγα το φτερό,
που άφησε ο αητός να πέσει, και ταξιδεύει στο νερό.

Στην μία όχθη στέκει μόνος, o νόμος νοητός κριτής
απέναντι γυρνά ο χρόνος, τον στρόφαλο της αρετής.

Άγρια τοπία συμπληγάδες, ξεβράζει εκρήξεις η ροή
ιέρειες πετούν φυγάδες, στου καταρράκτη την βοή.

Όρτσα η μοίρα στον αέρα, μια μινιατούρα το σκαρί,
μα η ψυχή κόντρα παντιέρα, γιγαντωμένη βλοσυρή.

Σήκωσα γιάνκη στο ιστίο, ας είναι κόντρα ο καιρός,
κάθε ρεσάλτο αριστείο, και κάθε κούρσο θησαυρός.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
13/8/2017=22=4  

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Αργή κίνηση

Οι αποθέτες του Καιάδα νοσταλγούνε, τη γνώριμη στριγκλιά  κραυγή του λύκου,
φωνές λαλούδες, σαν ψαλμοί αντιλαλούνε, τα δειλινά που γέρνουν, στο κορμί του.

Τα τρόχαλα με σεβασμό στο χρόνο, τα  ριζιμιά  με δέος στα φαράγγια ακουμπάνε,
και στην κορφή σε μαρμαρένιο θρόνο, λάμπουν γρανίτες και με φως γεννοβολάνε.

Στα ύφαλα ο κολοσσός που ξαποσταίνει, και με γαλάζιο τυλιγμένος και πορφύρα,
τα περασμένα που θαφτήκαν ανασαίνει, με επτασφράγιστη τη λάβα στον κρατήρα.

Οι θηρευτές πυρρίχιο χορεύουν στην κοιλάδα, με την ματιά δαιμόνων εν εκστάσει,
την αρετή τους μέθυσε του τάρταρου  μαινάδα, κι αδυνατεί το μέλλον να διαβάσει.

Βουνά κυκλώστε την στεριά της Αφροδίτης, φτάνει ο καιρός να αναδυθεί η κόρη,
Ήλιε γενάρχη να θεριέψεις την σπουδή της, να γίνεις φάτνη να γεννήσει το αγόρι.

Στα άδυτα του νου ιεροφάντες ταξιδεύουν, σκόρπιες εικόνες από μακρινή πατρίδα,
τις ικεσίες των βροτών με όνειρα μαγεύουν, του κυκεώνα νυχτοβάτες σε κλεψύδρα.

Και η ψυχή του γαλαξία που μας θρέφει, σε κάθε χτύπο της καρδιάς ανατριχιάζει.
Λέω πώς όταν οι νεκροί θα γίνουν βρέφη, τότε η σπείρα της Ψυχής μας ησυχάζει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
8/8/2017=24=6