Ενθάδε κείται…

Κάθε αγάπη που στραγγίζει στο κλαδί, κάθε σταγόνα στα διπλώματα του φύλλου,

Δάκρυ αγγέλου που φυλάει ένα παιδί, γλυκό νανούρισμα το τρίξιμο του γρύλου.

 
Κάθε ματιά που καθρεφτίζει ουρανό, κάθε στροφή στο πέταγμα της πεταλούδας,

ντύνει με χρώμα μενεξέ το δειλινό, στη νύχτα σαγηνεύει την κρεμάλα ο Ιούδας.

Κάθε ψιθύρισμα της θάλασσας στο νου, κάθε εικόνα που την γνώση διαφεντεύει,

ρεύμα που κρύβει την ορμή ωκεανού, γδέρνει το βράχο και εκτόνωση γυρεύει.

Κάθε κανόνας του μυαλού ενδημικός, κάθε ιδέα που ξεφτίζεται στην πράξη,

κυλά στο χρόνο κλέφτης επιδημικός, τα νεογέννητα παιδιά μας να σπαράξει.

Κάθε φορά που θα χαλιέμαι σαν αυτούς, να προσκυνά γλουτούς η λογική μου,

θηλάζοντας στους πρόστυχους μαστούς, θα στάζει με φαρμάκι η κριτική μου.

Κάθε που κάνεις την ομπρέλα σου πανί, οι καταιγίδες πια δεν σε τρομάζουν,
μετρά ο φλοίσβος των κυμάτων τη φωνή, και μουσική οι γλάροι θα χαράζουν.

Κάθε ανάγκη μας αιτία προσευχής, κάθε φλογίτσα μας στης νύχτας το σκοτάδι,

μοιάζει σταγόνα φωτεινής βροχής, ουράνιο σέλας γίνεται του καντηλιού το λάδι.

Κάθε φορά το κάλεσμα σε μια γιορτή, κάθε που μοιάζαμε τον ήλιο πορτοκάλι

ανατολή ζωγραφισμένη σε χαρτί, το βράδυ που άχνιζε στο τζάκι το τσουκάλι.

Κάθε αγκαλιά το ξύπνημα σε μια ψυχή, κάθε πετάρισμα στο μάτι προφητεία

μικρές νεράιδες που χορεύουν στη βροχή, κι οι σκέψεις ξωτικά σε αλητεία.

Το φως μου στον Ταΰγετο, κι ο σκοτεινός Καιάδας.  

Ενθάδε κείται ο Λέλεγας, Δαίμονες της κοιλάδας

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

9/12/2016=21=3

Λύκειον έρεισμα

Τεντώνει τώρα η καταιγίδα το σκοινί,

ώρα την ώρα, τα τοπία συννεφιάζουν.

Κούφιες βροντές ανοίγουν τη σκηνή,

και την πλατεία αστραπές χαράζουν.

Γυρνά ο λύκος το κεφάλι του ψηλά,

μια στείρα μυρωδιά τον ηλεκτρίζει.

Ο δρόμος που τον βγάζει στη σπηλιά,

αναλογεί στον χρόνο, που ελπίζει.

Του φόβου τις ακάλυπτες πτυχές,      

με προσευχές ξορκίζουνε τα όντα.

Πτωχεύει η γνώση χάνει μετοχές,

πουλά της φύσης τα αντίθετα ιόντα.

Ανάθεμα στο πνεύμα του κακού

με καταιγίδες θέλει να τρομάξει.

Ξεχάστηκε η διαφορά δυναμικού,

έμεινε μόνο θεωρία, όχι πράξη.

Τεντώνει τώρα και ο λύκος τα σκοινιά,

κόντρα στην καταιγίδα, και ας σπάσουν.

Ο δρόμος που τον βγάζει στην σπηλιά,

είναι ανάλογος, με την ζωή κομπάρσου.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

5/12/2016=17=8

Άκρον άωτον

O Φασισμός επικρατεί στα ενδόμυχα των περισσοτέρων ανθρώπων... και εκφράζεται κατά συρροή, το γνωρίζεις είμαι σίγουρος.

Τα "κοινωνικά" δίκτυα στο net εκπέμπουν την απωθημένη διάθεση των ανθρώπων, να "ζήσουν" στην πράξη, και επιπλέον εκπληρώνουν τον βασικό στόχο της δημιουργίας τους, να μαντρώνουν τα πλήθη, και να τα οδηγούν στην αποχαύνωση.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις, το πρόστυχο και ύπουλο σλόγκαν που κυριαρχεί, γιατί στην ουσία νεκρώνει το μυαλό και το υποδουλώνει στις αισθήσεις.

Μια λέξη όμως άπειρες εικόνες "άνθρωπος".

Τα έρμαια όντα εκπληρώνουν αλλότριους σκοπούς, και το κάνουν άψογα, δυστυχώς.

Ο χρόνος τελειώνει, για να ξαναρχίσει.

Τα έλλογα όντα, αποσύρονται στο πρανές, της πνευματικότητας τους, για να αποτελέσουν την "μαγιά" για τον ερχόμενο.

Τον ερχόμενο μετά τον "όλεθρο".
Άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τε, και ου γαρ βούλονται ειδέναι".

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

18/11/2016=20=2

Το μαύρο

Πολλοί λένε το μαύρο αντιπροσωπεύει τον θάνατο, και το χρησιμοποιούν έτσι σαν σύμβολο, που εκφράζει εκδίκηση προς έναν εχθρό.
Άλλοι προτείνουν τα μαύρα τριαντάφυλλα, σαν έννοια θανάτου για τις παλιές συνήθειες, και σηματοδοτούν μια αναγέννηση.

Το μαύρο χρώμα, είναι ανύπρκτο, καλύπτει τον χώρο όταν δεν υπάρχει το φως, που έχει χρώμα λευκό (φωτεινό), και αναλύεται σε επτά αποχρώσεις. 

Σεπτά, Επτά (με δασεία) ιερά.

Όλα αυτά στον υλικό χώρο, στον κόσμο των αισθήσεων.

Στο άυλο χώρο, στον κόσμο των πνευμάτων, κυριαρχεί το άχρωμο, (όπως στα όνειρα).

Χαίρεται τούτος ο λαός το χρώμα και το φως, έχει τον ήλιο για θεό, από παλιά, και τον θεό για ήλιο.

Χαίρεται όμως και το μαύρο, το μαύρο του Καιάδα, την άλλη την πλευρά, την φάτνη της καταγωγής του, την ανεξάντλητη πηγή.

Άλλοι την λένε θάνατο, και τέλος, τέλος όμως σημαίνει και σκοπός.

Εμείς το κάνουμε αρχή, όλα είναι κύκλος.

Δεν του ταιριάζει απλά το μαύρο... το νοιώθει και το ζει, το μαύρο που κρατά την αρμονία.

Φοβάται, σέβεται και λατρεύει το μαύρο, που ταυτίζει με τον Άδη.

Οι Πύλες του Άδα, εκεί στο Ταίναρο, που πήγαν και ξανάρθαν, ο Ορφέας, και ο Ηρακλής.

Ο Διγενής που πάλεψε τον χάρο  το «άλλο», στα μαρμαρένια αλώνια, δηλαδή τα φωτεινά πεδία.

Και στις μέρες μας, δείγμα γραφής, και συνέπειας στην πράξη, ο Λιαντίνης.

Σε τρεις διαστάσεις απλωμένη η ζωή.

Τρεις υποστάσεις που διέπουνε το όλον.

Δίας Ποσειδών και Άδης,  σε μια οπτική.

Πατήρ, Υιός, και Πνεύμα, σε μία άλλη.

Η πρώτη η ουράνια αρχή, και τέλος.

Η δεύτερη τα υλικά τα ορατά να νοιάζεται, είτε παντρεύεται την Γή, την ύλη (Ποσειδών)

είτε τον άνθρωπο ζητά να φέρει εκεί που πρέπει (Υιός).

Την τρίτη δεν την ακουμπά κανείς (Άδης και πνεύμα).

Όμως αλίμονο αποκλήρωσε, το ένα του κομμάτι... που είναι η ΨΥΧΗ.

Για αυτό είναι η ΜΑΝΗ ιδέα υψίστη, το λέει το όνομα της.

Manes=Ψυχές, πνεύματα, στα Λατινικά, την πλέον συγγενική γλώσσα, την κόρη, της Δωρικής διαλέκτου, που χάθηκε, και είναι μια απορία το γιατί.  

Πολλά τα σύμπαντα, μιλάνε ήδη για παράλληλα...

Ρισκάρω και μιλώ και για τεμνόμενα...

Οι υποστάσεις όμως είναι τρεις,

Και είναι τα πάντα Ένα.

Ο επιμερισμός, είναι στοιχείο θετικό, η διάσπαση όμως, τρώει τα σωθικά του κόσμου, κι όσοι το ξέρουν, την αιτία την γνωρίζουν.
ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

18/11/2016

Με την Ανατολή και η Καλημέρα.