Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Απέκοψεν τον προυχόν της κεφαλής.

Ο ηλιοφερμένος έρωτας, μια σπίθα φλογισμένη
βρήκε φωλιά σε κύτταρο, με σύγχρονη εμπειρία
Όλα εκείνα που ήσυχα, την κράταγαν κλεισμένη
χάθηκαν σε στροβιλισμό , με ανάρμοστη πορεία.

Η θέληση βολεύτηκε, στον κόλπο από ανάγκη
μήπως αλλάξει ο καιρός, και αρχίσει  τρικυμία.
Κ΄ η αδερφή της βούληση, σ΄ απόμερο φαράγγι
μην τύχει και η αποθυμιά, της φέρει αδυναμία.

Σ΄ερημο κάστρο άπαρτο, μέσα στη φυλακή της
ντυμένο απ έξω μάρμαρο, φτιαγμένο από χρόνο,
αλυσοδέθηκε η ψυχή, να εκτίσει την ποινή της,
εξόριστη του σύμπαντος, για μια ζωή της μόνο.

Ξεβράστηκε η θέληση, βαρκούλα σε μπουρίνι
κουφάρι ακυβέρνητο στης σπίθας την ουσία.
Μάγεψε και τη βούληση να θέλει, μόνο εκείνη
και το άρμα του Φαέθοντα τρέχει η φαντασία.

Μέσα απ αυτό το ξαφνικό, ξεχάστηκε ο χρόνος
και πάρθηκε για μια στιγμή το μαρμαρένιο κάστρο
έγινε η σπίθα κεραυνός, και έρωτας συγχρόνως
για να συνευρεθεί η ψυχή, στο μητρικό της άστρο.

Ο ηλιοχαμένος θάνατος, νιφάδα παγωμένη,
αντίζηλος και αδελφός, τον έρωτα προδίδει,
δένει το μίτο της ψυχής, κι άλλη ζωή υφαίνει,
όσες σπιθίτσες άναψαν, στη λήθη παραδίδει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
13/11/2017=16=7