Μενεξεδένιος Πήγασος

Τον ήμερο ήχο, σε άγριο τοίχο,

που σπάει μαζί του, το κάθε γιατί,

πολύτιμο είδος, πηγαίας ελπίδος,

σκορπάει η αύρα, σε φως βιολετί.

Το άγονο σώμα, σε εύφορο χώμα,

που μόνο φυτρώνει, με ίδιο σκοπό,                  

ζεσταίνει το δέρμα, με άυλο ρεύμα,

μαβί χρωματίζει, την γκρι  ατραπό.

Το άδειο κέρας, που παίρνει αέρας,

ασίγαστος βόμβος, μετράει παλμούς

τρεμάμενο φύλλο, Αδάμ δίχως μήλο

πορφύρα λουσμένη, χαμένους χυμούς.

Το αίμα κρατήρας, ποτάμι πορφύρας

σαν λαβα με νέκταρ, ροή τραγουδιού.

Στο σύμπαν θυσία, ζεστή αμβροσία

σταγόνα βιολέτας, πνοή λουλουδιού.

Τη νέα σελήνη, του κόσμου η οδύνη,

αδειάζει στη νύχτα, για μια αγκαλιά.

Η χάβρα της  μέρας αχόρταγο τέρας,

χτυπά την αλήθεια, ρουφά την μιλιά.

Τον Πήγασο Εύα, η μπλε Ανδρομέδα,

γυρνά στην Κασσιόπη για φλόγα τροφή.

Αδάμ στους αιώνες, φιδίσιες εικόνες,

θα ζουν στου Περσέα, το λάγνο σπαθί.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

8/11/2016=19=10=1

Επί ηβητήρος

Μαβί το χρώμα της ψυχής, μενεξεδένια η ώρα

αμάραντα τα ρόδα  της, στην μακρινή Πανδώρα.

Με μια πορφύρα σάβανο, σε κλειδωμένο δώμα,

θαμμένου σπόρου σκίρτημα, κοιλοπονά το χώμα.

Σε βαθυγάλαζη βροχή, λούζεται η Περσεφόνη

Κάθε σταγόνα της σφυρί, κάθε λουλούδι αμόνι.

Το άβαταρ μια γέφυρα, για σύνδεση χρωμάτων

πολυχρωμία των θνητών, διαφάνεια πνευμάτων.

Βρέχει τη Γή ο ουρανός, και την ποτίζει σπέρμα

αντανακλάτε η ζωή, στέλνει στο μέλλον πνεύμα. 

Σπέρνει φωτιά, ανθίζει φως, έρωτας για νομάδες

βάσις λαού,  χαρά θεού, σιαμαίες παραστάδες.

Τέσσερα εξαπτέρυγα, θνητοί, θεοί, αγγέλοι,

ο πεπτωκότας έρωτας, λάβαρο στην αγέλη.

Είκοσι τέσσερεις δομές, τετράκτυς συστοιχία

συνδέουν τέσσερεις φυλές, σε μια αλληλουχία.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

31/10/2016=14=5

Φαύλος κύκλος δεσμώτης

Τα κλουβιά τα κλαδιά στιγματίζουν
και τα ένστικτα, βάζουνε στάμπες
Σε κλουβιά τα κλαδιά φυλακίζουν
σε αυτοσχέδιες κρύες παράγκες.

Τα κλαδιά τα πουλιά δυναμώνουν

Κάτι κρύες νυχτιές του χειμώνα

Σε κλαδιά τα πουλιά ζευγαρώνουν

όμως κάπου υπάρχει σφεντόνα.

Τα πουλιά τα φτερά τους ζυγίζουν

δοκιμάζουν την δίνη του αέρα.

Σε πουλιά τα φτερά ψαλιδίζουν

με ενέδρα και μέσον τη σφαίρα.

Τα φτερά νοερά τους ανθρώπους

σ΄αλαζόνες καιρούς ανεμίζουν.

Σε φτερά νοερά βρίσκουν τρόπους

οι καιροί το μυαλό να κοιμίζουν.

Νοερά, ψυχικά στα ταξίδια

μια εικόνα και γύρω σκοτάδι

Ψυχικά, νοερά πάντα ίδια

η ασάλευτη λίμνη του Άδη.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

30/10/2016=13=4

Γαλάζια αλμύρα

Σαν ουρανός η αμμουδιά

ζεστά μου καλοκαίρια,

τσαλαβουτώντας τα παιδιά

ντύνουν τα μεσημέρια.

Κι ο ήλιος είναι ένα παιδί
παίζει, κάνει καπρίτσια,
κάνει στα σύννεφα τσαρδί,
φλερτάρει τα κορίτσια.

Για σένα κόρη γαλανή

το σώμα μου καράβι,

η ανάσα μου λευκό πανί,

πάθος κρυφό ανάβει.

Αχ θάλασσα μου ντροπαλή

απέραντή μου νιότη,

ντύνεις με πόθο τη στολή,

του έρωτα ιππότη.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

29/10/2016=12=3