Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Μοιραίοι κάκτοι

Τρεις κάκτοι σπαργανώνουνε, της γέννησης το θαύμα
Τρεις μοίρες μυστηριακές, κρατούν νωπό το τραύμα
Αέναα τ΄ αγκάθια τους, στου χρόνου μας την σπείρα,
Που η Αγαμήδη μάταια, ξορκίζει στην Εφύρα

Η Λάχεση ακοίμητη, πίσω μας, και μακριά μας  
Του παρελθόντος τις πηγές, τ άδικα δάκρυα μας
Και τα ριζώματα της Γής και τις δικές μας πλάτες
Προσκέφαλο για τις στιγμές, τις ώρες τις φευγάτες

Αστραποβόλα η Κλωθώ, στο τώρα μας η στέψη
Ζει ότι μας υπόσχεται, χωρίς μεγάλη σκέψη
Δρόμους ανοίγει αγνώστους, δίκες με την Σελήνη
Πάθη, βρισιές, είμαι παρών,  ζωής καυτό καμίνι.

Φαρμακερή, απρόβλεπτη, η Άτροπος μας θρέφει
Κάνει στον ήλιο εραστές, στα όνειρα μας γνέφει
Κι έπειτα, με την θάλασσα, ομόφυλα φλερτάρει
Καράβι ελαφροπάτησε, η «κάλλιστη»  του Πάρη.
   
Τούτα τα τρία αγκαθωτά της ύπαρξης στεφάνια
Μόνιμη μάχη της χθονός, μ΄ αντίπαλο τα ουράνια. 
Μου χάρισαν κεντήματα, μου πήραν στάλες δάκρυ.
Πονά με αίμα η βελονιά, σφάζει το τρίτο Μάτι.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
7/9/2013=22=4 ζεύγη ένα
Εγώ + Εσύ (Λύκος + Γεράκι)