Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Παραλογισμός

Λέει να γινότανε αυτό το φεγγάρι, τούτη την στιγμή να βούταγε στην θάλασσα, να βαπτιστούνε ασημένια τα νερά της.
Να χάσει η θάλασσα τα νάζια της, και ένα να γίνει με του ουρανού το γκρίζο, χωρίς να στάξει μια σταγόνα μοναξιάς στα φωτεινά της
Νύχτας τα σημάδια.
Να στολιστεί μ΄ ατσάλινα φτερά ο Πήγασος, και στο στερνό του φτεροκόπημα να σκίσει, να μετάξια της ψευτιάς που ντύσαμε του έρωτα την γύμνια.
Να κατεβώ στης αμμουδιάς τις δροσερές λαγόνες, και αφού με υπομονή φιλήσω χίλιους κόκκους, άμμου χρυσής, και φύκια άμα ντυθώ σαν δαντελένιες τρέσες, το ποθητό κοχύλι να ντυθώ, που μόνο το κακό φεγγάρι υπακούει. Και έτσι με της γιορτής την ξέφρενη και σειρηνένια μουσική, με κάθε ανάσα, ζωή θα φέρνει κάθε σκίρτημα, και κάθε ακούμπημα ζωή θα παίρνει.
Ο Έρωτας και ο θάνατος αντάμα στην ρουλέτα.
Λέει να γινότανε ο Ήλιος το άρμα του για λίγο ν΄ απιθώσει, στις χρυσαφένιες πεδιάδες του Αλωνάρη, να πλημυρίσουν τα βουνά με κοραλλένιο φώς.
Να σκύψουν οι κορφές οι χιονισμένες, και το λευκό τους όνειρο, στις ρεματιές να κρύψουν, μην το βρει της ειμαρμένης το μοιραίο μάτι, και το σκορπίσει στάχτη και καπνό στις άπονες του αγέρα ανασαιμιές.
Να σβήσει ο Μονόκερος , την φλόγα που τυλίγει με δαντέλες, όσα ποτέ χείλη ανθρώπου δεν ψιθύρισαν, όσα ποτέ χέρια αχόρταγα δεν χάιδεψαν, κι όσα ποτέ νεραιοδοσχήματα δεν κύλησαν σε όχθη ποταμού, που τα νερά του τα κρυστάλλινα στερεύουν, όταν δεν έχουν τίποτα να πουν.
Να γεννηθώ τότε ξανά, και να ουρλιάξω, σαν θα βγαίνω από την μήτρα της ατέλειωτης ζωής μου.
Να γονατίσω βρέφος μπρός στης Ήβης το στεφανωμένο τρίγωνο,
και να σαλπίσουν οι σειρήνες ποθητό σκοπό, που λήθη φέρνει στους συντρόφους του Οδυσσέα.
Να κόψω άντρας πια, καρπούς από το δέντρο του καλού και του κακού της γνώσης, και πάλι του εξοστρακισμού τον δρόμο να μου δείξουν.
Και τέλος σαν τιτάνιος Διγενής, στα αλώνια του κορμιού της αντρειοσύνης να κόψω αστέρια και την πορφυρή, ποδιά σου να κεντήσω.
Από το αίμα που θα στάξει, στης καυτής βελόνας τα κεντρίσματα, να πάρει ο Ήλιος, ψίχουλα δροσιάς και να στολίσει της ροδόλευκης αυγής το μεταξένιο μονοπάτι.
Αυτό το ίδιο που με ξαναγέννησε, τόσες φορές όσες χρειαστήκαν για να δώσω στην κακιά νεράιδα λόγο να υπάρχει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
25/8/2013=21=3 Τριάδα