Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Μαρτοπουλάκι

Στάζει διαμάντια η ζωή τις μέρες που βουρκώνεις
καθώς τα συννεφάκια σου στον ουρανό απλώνεις.
Βρέχει ο ήλιος πέταλα, κι η νιότη σου λουλούδια
πώς να σε ντύσω βασιλιά, με λησμονιάς τραγούδια.

Κλάψε μα ρίξε μια ματιά, να σπάσει τον καθρέφτη,
σβήσε του χρόνου τη γραφή, όταν η νύχτα πέφτει.
Γύρνα και άκου την ηχώ, στης λήθης το πηγάδι,
κόψε το νήμα του αργαλειού, και κάψε το υφάδι.

Κλέβει μαλάματα η ψυχή, νεράιδες οι αισθήσεις,
χορεύουν στην ανατολή, οι μούσες αν ανθίσεις.
Βγάζει ο χρόνος άρωμα, η πλάση σου γλυκαίνει,
να μην πιστέψεις πώς δεν ζει, ότι καλό πεθαίνει.

Κλείσε τον κύκλο σήμερα, κάθε ασκί και χρόνος
σφιχτοδεμένα όνειρα, που δεν αγγίζει ο πόνος.
Αρχή ανθρώπου ξεκινά, ζήτω κι εγώ  μαζί σου
Οι συμπληγάδες έπεσαν, στο χάος της αβύσσου.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
2/3/2016=14=5