Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Στάσιμα αναστάσιμα


Δόξα σ΄ αυτά τα ταπεινά λουλούδια.
Δόξα γιατί μόνο τον ήλιο προσκυνούν.
Ας μην τούς έγραψαν ποτέ τραγούδια.
Ας τα πατούν οι φθόνοι που περνούν.

Σε κάθε σπόρο απ το χώμα μια ιδέα.
Σε κάθε ακτίνα, μια καινούργια εποχή.
Μοιάζει πριγκίπισσα μια άγρια ορχιδέα,
που την χαϊδεύει με σταγόνες η βροχή.

Ας κλέβει η άνοιξη το κρύο του χειμώνα.
Ας χρωματίζουν τα λουλούδια τα παιδία.
Πάντα θα μένει μοναχή η άγρια ανεμώνα,
με στήριγμα του ποιητή, τη ένοχη αδεία.

Τι κι αν σπαράζει η φύση, και φωνάζει.
Τι κι αν η Γή αγκομαχά τα γεννητούρια.
Σε κάθε γέννηση, το αντίρροπο σαρκάζει,
πνίγει τα έμβρυα με σκουριασμένα θούρια.

Τιμή μεγάλη φέρνουν οι κρυφές αλήθειες.
Τιμή μεγάλη  γιατί έχουν λίγους οπαδούς.
Αυτές η άνοιξη φορτώνει με προμήθειες,
που σπαταλάνε οι χειμώνες της αιδούς.

Κι αφού ο θάνατος στέφεται πανδαμάτωρ.
Κι αφού ο χρόνος, ο πρωτότοκός του γιός.
Είναι ο καθένας τραπουλένιος αυτοκράτωρ,
της τραγικής του μοίρας νόθος παραγιός.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
26/3/2017=21=3