Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Άχρονη, κι άχρωμη μου μνήμη.

Κι έτσι όπως έτρεχε το ρυάκι, με τα γυρίσματα του ήλιου να καθρεφτίζονται στα ήμερα κομμάτια του και τους ανθρώπους στους μικρούς του καταρράκτες να στροβιλίζονται, γέρασε ο πλάτανος στην όχθη του.
Κι όμως δεν είδε…
δεν θυμάται άντρες να χουν τα χαρίσματα που γύρευε η χώρα της Εδέμ. .
Κι όμως δεν είδε…
δεν θυμάται τις γυναίκες να χουν τα χαρίσματα που γύρευε ο παράδεισος.
Είδε μονάχα τα παιδιά…
μικρούς αγγέλους, μικρές χαρούμενες νεράιδες…
πεταλούδες…
αυτά θυμάται.
Τα είδε…
τα θυμάται…
όμως μεγάλωσαν…
κι έμεινε ο πλάτανος παιδί, να χει δικαίωση ο πλάστης

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
1/4/2016=14=5