Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

Όνειρα λευκά

Στου δρόμου την θαμπάδα, βήματα κομμένα,
ακροβατούν σε κοραλλένια αμμουδιά, θλιμμένα,  
Την νιότη μας με μεταξένιο θυμιατό, ποδοπατάνε 
Κλέβουν κομμάτια μας, χωρίς να μας ρωτάνε

Δεν είναι ο δρόμος λύση, άμα δεν βαδίζεις
Κλαίει η νύχτα την ζωή, αν δεν κερδίζεις
Μπροστά μας τυλιγμένο άχλη το φεγγάρι,
Και πίσω, όσα κλείσαμε σ’ ένα στενό συρτάρι.

Να αρχίσει καλπασμό, η αύρα του βαρκάρη
Να ξεχειλίσει αίμα , μία φλέβα απ το φεγγάρι
Να γίνει ο χρόνος, λουλουδένιο περιβόλι
Να στάξει ο Ήλιος ξωτικά, στην άδεια πόλη.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
18/7/2013=22=4