Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Εσύ που λες, εγώ που ακούω

Αν έγραφα σας αγαπώ θα ήταν ψέμα, δεν είναι κούτσουρο ξερό η αγάπη.
Λέω να γράψω πως μου αρέσετε, αλλά διστάζω…
φοβάμαι μήπως με σκοινί σας δέσω σε ένα κούτσουρο,
 που μένει σταθερά στην Γή μπηγμένο, με δίχως ρίζες και ελπίδα να βλαστήσει.
Έτσι γιατί κάποιος το θέλησε, βάρκα εσείς, κι αυτός δεσμώτης.
Γράφω σας σέβομαι κι είναι αυτό μια μόνο αλήθεια….
Γάργαρη όπως το νερό, διάφανη σαν σταγόνα, αλλιώτικη κάθε στιγμή, τόσες μορφές να παίρνει, όσες μετρά του καθενός η χάρη, και δεν μετρά ποσοτικά, μα σαν καθρέφτης.
Γράφω σας νοιώθω και μιλώ, σαν «λάλον ύδωρ», που καθρεφτίζει την μορφή του καθενός, μια ουρανός μια σύννεφο μια ήλιος.
Και όταν θα έλθει η νύχτα και ο καθρέφτης χάνεται, μένει η εικόνα στην ψυχή.
Και εκείνη που μπορεί και θέλει, φτιάχνει καλούδια και μοιράζει στο καθένα.
Άλλος ζητά μια σκέψη, άλλος μια προσευχή, κι άλλος τα αισθήματα του να ανοίξει.
Πάντα αεικίνητη η ψυχή, σαν πεταλούδα απαλά που κάνει κύκλους,
 από λουλούδι σε λουλούδι κάτι έχει να μοιράσει.
Όσοι το ξέρουν πάνω σε βουνά απάτητα και ολόλευκα απ τα χιόνια τον ουρανό αγγίζουν.
Αλλά και εκείνοι που δεν ξέρουν, θέλουν δεν θέλουνε την μοιρασιά δεν εμποδίζουν.
Αόρατο το νήμα που ενώνει τις ψυχές μας, κι όμως το  κόβουμε….
 μα ευτυχώς οι άγγελοι το ενώνουν, μέχρι εμείς να μάθουμε τον τρόπο!
ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
29/4/2014=18=9