Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Κυκλάμινα και Ίριδες….

-      - Εμείς τα άγρια και ταπεινά λουλουδάκια του δάσους, κρυμμένα σε σχισμές βράχων, και κάτω από θάμνους άραγε έχουμε κάτι να φοβηθούμε;
Ψιθύρισε η γαλαζωπή Ιριδούλα στον ρόδινο γείτονα της το κυκλάμινο.
Δυο μικρές λουλουδοοικογένειες, σε ένα ξέφωτο του δάσους, που ευτυχώς κρόταγε ακόμα τα μυστικά και τους θησαυρούς του.
Το κυκλάμινο θαρραλέο και ανθεκτικό, ζούσε με το ελάχιστο, ακόμη και σε μια βραχοσχισμάδα..
-      - Μην φοβάσαι τρυφερούλα μου δεν κινδυνεύουμε είμαστε από τους τυχερούς…
Είπε και φούντωσε περισσότερο το ροζ του πρόσωπο έτοιμο να κοκκινίσει.
-      - Βλέπω τον ουρανό κυκλαμινούλι μου, έχει αλλάξει, το χρώμα του εν είναι όπως παλιά.
-      - Έχει θαμπώσει Ιριδούλα, αλλά περιμένει τον βοριά, όταν φυσήξει θα σκορπίσει όλες τις βρώμες που του φορτώνουν οι άνθρωποι…
-      - Άνθρωποι τι είναι αυτό, λουλούδι σαν και μας.
-      - Μμμμμ…. δεν θα τόλεγα, έχω ακούσει όμως πώς κάποτε ήταν…
-      - Πως είναι εν έχω δει ποτέ μου..
-      - Έρχονται καμιά φορά στο δάσος, κόβουν δέντρα, σκοτώνουν πουλιά,  ξεριζώνουν και μερικούς από εμάς έτσι για να στολίσουν τα μαλλιά τους…. είναι εγωιστές, τα θέλουν όλα δικά τους.
-      - Αχ φοβάμαι… τρέμω… λες να έρθουν και να με ξεριζώσουν;
-      - Ησύχασε… δεν έρχονται τόσο βαθιά στο δάσος, προτιμούν τα μέρη τους, πόλεις τα λένε.
-      - Θυμάσαι πέρσι, που το δάσος έσκιζαν κρότοι και μας έκαναν να τρέμουμε;
-     -  Ναι το θυμάμαι ακόμα έχω εφιάλτες την νύχτα, ευτυχώς με ησυχάζει το φεγγάρι.
-      Είχαν έλθει από την ανατολική πλευρά του δάσους, κήρυξαν πόλεμο στα πουλιά χωρίς λόγο, έτσι για πλάκα, για την ψυχαγωγία τους.
-      - Πωπωωω… κακά πλάσματα οι άνθρωποι, και ανόητου επίσης, θέλω να μου υποσχεθείς κάτι. Ότι εν θα έλθουν ποτέ εδώ, στην σκέψη μόνο χάνω το χρώμα μου, στεγνώνει το άρωμα μου.
-      - Μου το υπόσχεσαι κυκλαμινούλι μου;
-      - Στο υπόσχομαι, δεν έρχονται, έχουν και κάτι που φοβούνται, τον λύκο, τρέμουν στο φως… υπνωτίζονται στο σέλλας των ματιών του. Δεν τολμούν να κοιτάξουν το φως, τους τυφλώνει… εκτός, εκτός αν είναι λουλούδια….
Η μοίρα όμως παίζει τέτοια παιχνίδια, αναπάντεχα που μοιάζουν με παραμύθια, την κατάλληλη ώρα με τον κατάλληλο τρόπο, στον κατάλληλο τόπο..
Στο ξέφωτο του δάσους, τι συγκυρία, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος…
Μαγεμένος από την ομορφιά, τους ήχους, με μάτι εξασκημένο, λες και ήταν στο στοιχείο του, είδε αμέσως τα λουλουδάκια..
Το κυκλάμινο, άρχισε να χάνει το χρώμα του, ,είχε υποσχεθεί πως εν θα έλθουν…
Έτρεμε για την Ιριδούλα, ήταν τόσο τρυφερή και ευαίσθητη, και εκείνο δεν μπορούσε να πάει κοντά της ήταν ριζωμένο….
-      - Γαμωτο, γιατί να είμαι κυκλάμινο… που είναι τώρα οι λύκοι;
-      - Ιριδούλα μου… ψυχή μου όμορφη σε αγαπάω σε αγαπάω πολύ,,,,,
-      - Κυκλαμινούλι μου , και εγώ… πάντα θα σε αγαπάω, τι είναι αυτό που μας πλησιάζει;
-      Ένα λουλούδι καρδούλα μου, δεν τω έχω ξαναδεί…  είναι τόσο διαφορετικό από εμάς.
Ο άνθρωπος μας, πλησίασε τα λουλουδάκια, έσκυψε και έμεινε για λίγη ώρα να τα παρατηρεί.
Ξαφνικά άπλωσε το χέρι του, πήγε να τα αγγίξει, δεν το έκανε όμως.
Έβγαλε με προσοχή ένα μεταλλικό πραγματάκι, το πλησίασε προσεκτικά πρώτα στην Ιριδούλα… κλικ και ένα φως άστραψε, το ίδιο έκανε και στο κυκλάμινο.
Έμεινε αρκετά ακόμη σκυμμένος, έτσι σαν να προσευχόταν, μια ζωντανή προσευχή πρόσωπο με πρόσωπο με τον θεό… και όταν χόρτασε, σηκώθηκε αργά και χάθηκε όπως ακριβώς είχε εμφανιστεί.
Το κυκλάμινο βρήκε ξανά το φωτεινό του χρώμα… αλλά έχασε την μιλιά του.
Η ιριδούλα, χαμένη στα όμορφα της χρώματα, και το μεθυστικό της άρωμα, ρουφαγε ακόμη το γεγονός που πρώτη φορά έβλεπε τέτοιο  λουλούδι!
-      - Κυκλαμινούλι μου, αφού υπάρχουν τέτοια λουλούδια δεν φοβάμαι πια…
-      - Ιριδούλα μου, υπάρχουν….
-      - Τώρα είμαι σίγουρος, πως και ψέματα να πω, θα βγει αλήθεια!!!

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
31/8/2014=19=10=1