Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Λουλούδι της πέτρας

Αρρυθμία της πέτρας, σπέρμα ίδιας φαρέτρας,
ανοιγμένη διαθήκη, βέλος δίχως αιχμή.
Αμφιβάλλω ακόμη, για την πρώτη σου ρώμη,
η ταυτότητα  γράφει άλφα ταυ «παρακμή».

Ποιος γυρεύει το τώρα, σε ανύπαρκτη ώρα.
Πριν αρχίσει ξεχνιέται, δεν αφήνει καιρό.
Λησμονιά σ ότι γράφω, ξερά χόρτα σε τάφο.
Λογική που γλυστράει, σε ονείρου χορό.

Σαν λουλούδι κρυμμένο, σε γκρεμό φυτρωμένο,
ξεχασμένη  αγάπη, ραβασάκι του χτές.
Τρέχει ο Ήλιος την μέρα, παίζει ο λίβας φλογέρα,
σαγηνεύει το μέλλον, με πνοές τεχνητές

Ιχνηλάτης σε μέρη, που κανένας δεν ξέρει,
με καρδιά δίχως σώμα, μοναχά ο παλμός.
Σκαρφαλώνει στην πέτρα, αψηφάει τα μέτρα,
το λουλούδι αγγίζει, ξεχειλίζει ο λυγμός.

Στην αρχή έχει πάθος, επιφάνεια και βάθος,
κρύβει ο έρωτας μάγια, και ο πόθος ζωή.
Ποιητές του διαβόλου, κλέβουν μέρος του όλου,
τον γκρεμό μας ψηλώνουν, και ξανά στην αρχή.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
23/6/2014=18=9